Arkadaşım hediye etmişti doğum günümde.Bilir küçüklükten beri gökyüzünü ne kadar sevdiğimi. Yıldızlara bakıp dertlerimi anlatmaya kıyamadığımı... Kitabı baya önceden keşfetmeme rağmen alıp okumamıştım. Yıldızlar hep sevilecek kadar değerli olmuştu gözümde. Bir gün eğer gözümde yıldızların değerini kaybedersem,beni ben yapan ve büyüklerden ayıran o özelliği kaybedersem alıp okuyacaktım.Tabi gereğinde fazla meraklı olsam gerek,arkadaşım hediye ettiğinde kendime engel olamayıp,değişip değişmediğimi kontrol etmek için hemen okumuştum. Nitekim ben hala bendim. Ne bir evin güze olması için ne kadar para olup olmadığına bakmıyor ve ''Bahçesi var mı? Çiçekleri var mı? Komşular samimi mi?'' diye düşünüyordum. Hala mutluluğun formüllerle çözülemeyecek kadar değerli olduğunu,mutluluğun parada olmadığını biliyordum. Hala bir insanın duygularını gerçekten anlayamayacağımı 'Özde olanın gözle görülemeyeceğini' biliyordum.Ve ben hala gökyüzüne bakıp yıldızlarda küçük prensin gülümsemesine karşılık verebiliyorum. Onun yansımasını çoğu çocukta göremesem de onları büyüklerden ayıran her özelliğe tekrar tekrar hayran oluyorum.