Liva

Nergisten sorumlu değilmişim, bunu öğrendim Kar umarsız yağabilir, ayaz çıkabilir Uzun sürebilir, kötü şeyler olabilir Nergis uyanmayabilir Ne ışgını ne dalı sor ne de tomurcuğu Aklım kırık, Şaşırdı eski beklentilerim Kimyasal korkular, kanlı gecelikler, dalgalı sirenler Çocukları koyver, nereye gitseler ne yapsalar Nasılsa füzeler bombalar onları buluyor Nergisten ben sorumluydum, ışgından ve çocuklardan
Reklam
Daha son sözü söylemedi hayat Belki yarınlar, mutlu sonlar var. Yeniden başlamak yorar insanı Ama sonunda kavuşmak, mutlu olmak var... Nazım Hikmet
Şiir
Benim sevdalarım var, yaşanmamış, belki yaşanamamış. Özlemlerim var, çocuksu biraz huysuz, kafa yorulmamış. Benim umutlarım var, öyle afili şeyler değil, sıradan olağan. Aslında bende bir ben var, yorulmuş, hırpalanmış, anlaşılmamış. Bir kafa yoran oldu mu, O da muallak, bilinmez afaki, Hâsılı yarım, eksik, kırılmış, horlanmış, ciddiye alınmamış. Benim yorgunluklarım var, çalışılmamış çalışmaların yorgunluğu. Yüreğimde dağlarım var, fark edilmemiş çıngalardan çıkan yangınların eseri. Elbet kendimle getirmedim, bunca huzursuzluğu, mutsuzluğu. Belki de ıskaladım, tam on ikiden vuramadım çöreklenmiş uğursuzluğu. Çölde serabı taaa uzakta bir kaynağı gözüme kestirdim. Yenmek için içimi kavuran şu nasipsiz susuzluğu. Ve benim yaşanmışlıklarım var, kahrolası, olmayası olanlar. Bir de kocaman huzurlu çakır keyif hiç unutulmayalar. Bir sigara içimi çok uzun, ya da bir sigara içimi çok kısa yaşananlar. Kırıp döktüklerim, kökünden söktüklerim, tarifsiz duygularım var. Tecrübe denen şey çok pahalıya mal oldu bana, neden aldıysam. İflasın eşiğindeyim, batıp gideceğim, oyun bozulacak biraz kafaya taksam.
Açıkçası sizden de, sizin laf anlamamanızdan da bıktım.