h i l a l
@Loba
Puan vermedi·146 syf.·
2025 17. kitabı
Bu kitap sabrın ve umudun ne kadar güçlü duygular olduğunu hatırlatıyor. Hikâye ilk bakışta çok sade görünüyor: yaşlı bir balıkçı ve denizde geçen uzun bir mücadele. Ama satırların arasında yalnızlık, direniş, inat ve gurur gibi o kadar çok duygu var ki… Hemingway’in yalın dili sayesinde her şeyi çıplak haliyle görüyorsunuz; ne abartı var ne de süsleme, sadece gerçeğin kendisi. Okurken hem o yaşlı adamın yorgunluğunu hissediyorsunuz hem de pes etmeme isteğini. Bazen hüzünlü, bazen umutlu ama her zaman çok insani bir hikâyeydi. Bana göre bu kitap, başarıdan çok mücadele etmenin değerini anlatıyor. Kazansan da kaybetsen de, asıl mesele elinden gelenin en iyisini yapmaya çalışmak.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Yukarıdan bakıldığında yunuslar daha yeşil görünür. Çizgilerini, mor beneklerini, tüm sürüyü görebilir insan.
İnsanlar her gün Ay'ı öldürmek zorunda kalsa, acaba ne olurdu? Elbette Ay kaçıp giderdi.
Peki ya Güneş’i öldürmek zorunda kalsalar?
Iyi ki insanlar yıldızları öldürmek zorunda değil