Niçin bugün, yaşamın, tüm yaşamın önünden geçip gittiğini, artık ölümü beklemekten başka birşey olmadığını, her gün gibi, bir kez daha anıyorsun. Yaşam, zamansız. Yaşamın hiçbir zamanı yok. Çocukluk, kadınlık, erkeklik, yaşlılık, yaşam, ölüm, sevgi, sevgisizlik, doyum, doyumsuzluk, her şey iç içe. Akıl, delilik, varlık, boşluk iç içe
Bu kez başardık. Yüzyıllık tutsaklık bitti Afife. Aktöresel, dini, ekonomik baskı ve işkence son buldu. Sansür ve özdenetim yok! Burada biz bizeyiz ve bunun anlamı; aramızda teek biiir normalin bulunmadığıdır!
Carmen'in anısı biraz daha groteskti. O, özel diktirdiği Nazi üniforması ve Hitler makyajıyla Madrid caddelerinde dolaşmış ve Nazi selamı vermişti. Kendisini apar topar tutuklayan polislere ve taşlayan insanlara, amacının onları, 'UnutMUŞ GİBİ' oyunu oynamanın tehlikeleriyle yüzleştirmek olduğunu asla anlatamamış, tutukevinden sonra, bir sağlık merkezine kapatılmıştı
Ne yaptık biz onlara? Zaten sayısı çok az tehlikesiz ve zararsız insanlarız. Savaşa, ayrımcılığa, diktatörlüğe, faşizme, tembelliğe karşıyız. Elimiz silah tutmaz, yüreğimiz yufkadır, disipline gelemeyiz, kan görmeye dayanamaz, en önemlisi, aşka ve dostluğa inanır, şiir okuruz...