Hiç olmadığım kadar kendimde
Ve bir o kadar eksikken
Başımı kaldırdım,
gökyüzüne baktım, sustum…
karşılık versin diye bekledim.
sanki biliyordu içimdeki yolu da
söylemiyordu.
Bir yol uzanıyordu içimden dışarı,
adımlarım değil, düşüncelerim yürüyordu şimdi de.
Yolcu bendim,
Hancı sen..
nereye vardığı bilinmeyen.
Bir ağaç gördüm içimde,
kökleri geçmişime dolanan
dalları henüz yaşanmamış günlere uzanan.
Rüzgâr her estiğinde bir parçası dökülüyordu sessizce.
Ahhh Ben,
kendi içimde kaybolmayı öğrenen,
sonra o kayboluşta kendini tekrar tekrar bulan ben..
bazı gerçekleri kabullenirken
Düşünüyorum, şimdilerdeki meşhur o sözü
Büyümek dedikleri şey
yaş almak değilmiş meğer,
içinde bir şeylerin kırılmasına izin vermekmiş.