Küllerimden sızan ışık,
Yıkımın en saf hali.
Bir tapınak çöker içimde,
Sütunları kemikten, harcı kandan.
Eski benliğimi yakar,
Enkazı bir rahimdir artık,
Önce yok eder, sonra doğururum.
Kaosun kızıyım,
düzenin anasıyım.
Yıkılmadan kurulmaz o gizem.
Efsunum,
her bitişe bir başlangıç.
Her ölüme bir nefes borcu.
Öyle bir döngü ki bu;
Yara, çiçeğimin açtığı yerdedir.
Kendi kıyametimden
Tanrısal bir sessizlikle döndüğüm…
Lolamia