Betül
@Loopera
Öğretmen
Lisans
22 Şubat
48 okur puanı
Kasım 2018 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Puan vermedi·202 syf.·
2026 2. kitabı
Reklam
Acımak’ı bitirdiğimde içimde kalan duygu bir şaşkınlık değil, derin bir kırgınlıktı. Çünkü Reşat Nuri bu romanda kötülüğü değil, iyiliği yaralıyor. Zehra’nın babasını ilk başta neredeyse affedilemez bir yerde konumlandırmamız boşuna değil; biz de Zehra gibi bakıyoruz, Zehra gibi yargılıyoruz. Bir insan ancak çok büyük bir kötülük yapmışsa bu kadar nefret edilebilir sanıyoruz.
Sonra bir günlük çıkıyor karşımıza. Ve her şey yerinden oynuyor. Meğer ortada bir zalim değil, sessizliği ahlak sanmış bir baba varmış. İyi olmayı seçmiş ama bu iyiliği anlatmamış, savunmamış, görünür kılmamış. En acısı da şu: Bu suskunluğun bedelini çocukları ödemiş.
Roman bana şunu düşündürdü: İyilik, anlaşılmadığında insanı yüceltmiyor; yalnızlaştırıyor. Hatta bazen kötülük gibi algılanıyor. Mürşit Efendi iyi biri ama adil değil. Çünkü susarak kızlarının gerçeği bilme hakkını ellerinden alıyor. Zehra’nın sertliği de belki buradan geliyor; sevgi görmeyen bir çocuğun savunma duvarı gibi.
Kitap bittiğinde insan şunu fark ediyor: Bazı gerçekler geç öğrenildiğinde teselli olmuyor. Zehra babasını tanıyor ama artık geç. İşte Acımak’ın acısı burada. İyilik var, ama zamanında görülmemiş. Sevgi var, ama gösterilmemiş.
Belki de bu yüzden bu roman insanı bu kadar sarsıyor. Çünkü hepimiz bir yerlerde ya yanlış anlaşılmış bir iyiliğiz ya da geç kalmış bir pişmanlık
Kar Kuyusu gerçekten zihnin arka planında çalışan, kapattığında bile seni bırakmayan bir roman. Dün gece son iki bölümü kalmıştı; hem merak ediyordum hem de alelacele okumak istemiyordum. Öylece bırakıp yattım.
Gece rüyamda takip edildiğimi, izlendiğimi, sesimin kaydedildiğini gördüm.
Sabah kızımı okula gönderir göndermez kitabı bitirdim.
Ah Nuri… seni sevgiyle sarmak isterdim.
Kitabın içeriği hakkında bir şeyler söylemeye başlarsam büyük tiyolar vermiş olurum. O yüzden sadece birkaç cümle bırakıyorum buraya:
“Biraz daha duyarsız bir insan olabilseydim dertlerim azalırdı belki.”
“Sırf hayatta tutunabilecekleri başka bir şey bulamadıkları için çocuk yapan insanlara izin vermemek lazım. Daha kendi mutluluğunu sağlayamadan bir de çocuğun olursa, onun mutluluğunu nasıl sağlayacaksın ki?”
“Alıştığın şeyleri değiştirmeye korkuyorsan, kendini sürekli pamuklara sarıp koruyorsan, işte o zaman hayat çok zor.”