Sömürgeciliğin sadık hizmetkarı olan arkeoloji ve antropoloji disiplinlerinin, yazı öncesi dönemin şahidi olan insanlar için öne sürdüğü 'basit resimlerle iletişim kurdukları' iddiası, 21.yüzyılın ilk çeyreğini müşahede ettiğimiz bir vasatta, üzerinde yeniden düşünülmeyi hak ediyor. Çünkü bugünün insanı da artık meramını basit resimler/semboller (emojiler) yardımıyla anlatıyor. Bu durum ontolojik mahiyete sahip olan dilin gündelik hayatın dışına itildiği, onun yerine basit resimlerin/işaretlerin ikame edildiğini gösteriyor. Toplumların sözcük ve kavramlar yerine resim, sembol ve işaretlerle anlaşabilir hale gelmesi özürlü/engelli durumuna işaret eder. Nasıl ki işitme ve konuşma yetisini kaybeden insanlar kendi aralarında işaret diliyle anlaşıyor iseler, lisan aracılığıyla anlaşma kabiliyetini yitiren toplumlar da özürlü/engelli duruma düşmüş toplumlardır.