Çok geçmeden babam “Eğitim bunları hür yapıyor," deyip kitaplarımızı yırtmıştı:
“Hür olan yoldan çıkar. Her şeyi ister.”
Piyano da gerisin geriye götürülmüştü. Oysa babam çok değil beş yıl sonra ikinci kadınının çaldığı pivanoda huzur bulacaktı.
"Onlara baş kaldıran herkesi vurdular, attılar kuyuya ölülerini.
Öyle ki, şimdiki insanlar bir süre sonra seslerini bile çıkarmamaya ve kaderlerini beklemeye başladılar.
Onlar da benim gibi çaresiz, onlar da benim gibi ümitsiz..."