Ama sevginin dışında asıl mesele şu ki çocuklarımızı kendimizin bir parçası olarak görüyor, onları kendi esirimizmiş gibi düşünüyoruz... O eserdeki kusur ya da hatalar eser sahibini üzer. Eser sahibi kendini başarısız, beceriksiz addeder. Hâl böyle olunca da bazı aileler çocuklarındaki hataları görmek ve kabullenmek istemezler.
İnsan doğsının belki de en büyük çelişkisi, içinde barındırdığı bu iki zıt duygudur. Bir ucunda vahşilik diğer ucunda merhamet... İnsan, hayatı boyunca bu iki uç arasında mekik dokur.
"geceyi bunun için seviyorum" derdi. " Gece bir savaş arkadaşı olur insana"," Gecenin tanıkları gündüzün tanıklarından az değil" derdi.
"Her gece, insan, kendini yeniden olumlayarak sabahı bulmalı" derdi= bir gereklilikti sürekli vurguladığı: yeryüzü için.