Sonra içimizden bir ses, " Artık imkân kalmadı," der. Bunun anlmadı, o dönüp bize gelse de artık hayatımızda ona hiçbir yer vermeyeceğiz, demektir. Çünkü, artık o, bizim nazarımızda, temizlenmeyecek surette kirlenmiştir. Tazelenmeyecek derecede çürümüştür, kokmuştur.
Zavallı köylü çocuğu! Sen, iki üvey ananın yavrususun. Biri demin seni döven anandır, öbürü de seni her gün döven, doğduğundan beri her gün döven yurdundur. İkisinin acısı arasında, böyle kavrulup gitmişsin!
" Sevgili dostlarım, sevgili öğrencilerim; kendinizin dışında hiçbir şeye sığınmayın. Buradaki herkes, gidebileceği çok güvenli o adanın kendisidir. Farkındalıkla nefes alıp vererek o adaya, evinize her döndüğünüzde bir rahatlama, dikkat ve içgörü alanı oluşturmuş olursunuz. Nefes farkındalığınızla o adaya kendinizi bağlarsınız ve orada güvendesinizdir. Bu, her korktuğunuzda , kaygılandığınızda veya kafanız karıştığında sığınabileceğiniz bir yerdir" Buddha