lotuscicegiq
@Lotus_cicegiq
instagram.com/lotus_cicegiq
Instagram sayfama davetlisin
Şu anda okuduğu kitaplar
Okuduğum ilk polisiye kitabıydı ve çok beğendim.. olayların yaşandığı mahallelerin ve sokakların betimlemesi okurun kendini olayın içinde bulunduğunu hissettiriyor. Ve sadece "katil kim" diye düşündürtmesi dışında toplumun sorununu; ırkçılık, adaletsizlik, trans bireyler, yoksulluğunu da içine alıp okuru çok yönlü düşündürmesi en sevdiğim taraftı... Sonda biraz ters köşe oldum açıkçası. Katilin hiç beklemediğim biri çıkmasıyla beraber çok şey öğrendim...
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Victor Hugo’nun cümlelerinde sadece bir mahkumun değil, insanlığın vicdanı yargılanıyor. Adını bile bilmediğimiz bir adamın son gününe tanık olurken, ölümün soğukluğuyla değil, yaşamın değerini geç fark etmenin acısıyla karşılaşıyoruz. Her cümlede bir iç hesaplaşma, her paragrafta yaşama dair ince bir sitem var. Ölüm, burada yalnızca son değil; bekleyişin, korkunun, pişmanlığın ve umudun en çıplak hali. Bu kitap, sadece bir idam mahkumunun hikâyesi değil aynı zamanda bir toplumun adalet anlayışına tutulmuş acımasız bir ayna. Okurken bir suçlunun değil, bir insanın kalbine dokundum.
(Sorgulanmamış hayat, yaşanmaya değmez.)
Sokrates’in Savunması, filozof Sokrates’in, Atina mahkemesinde kendisine yöneltilen “gençleri yoldan çıkarmak”, “yeni tanrılar uydurmak” gibi suçlamalara karşı yaptığı savunmayı anlatıyor. Sokrates, suçlamaları reddediyor ve yaşamı boyunca sadece insanları düşünmeye, sorgulamaya teşvik ettiğini söylüyor. Mahkemede ölüm cezasına çarptırıldığı halde doğru bildiğinden şaşmaz. Cesurca düşünce özgürlüğünü ve erdemli yaşamı savunur.
“sorgulanmayan hayat yaşanmaya değmez” derken aslında sadece kendini değil, bizi de savunuyor.
Okuduktan sonra düşündüm de Gerçekten yaşadığım hayatı ne kadar sorguluyorum?
Bir şeyleri duyduğum an mı inanıyorum yoksa gerçekten anlayarak mı yaşıyorum.
Peki siz hayatı ne kadar sorguluyorsunuz?
Açıkçası ben bu kitabı okurken sıkılıp, bunaldım. Fakat bir insanın iç sıkıntısını, yalnızlığını, içindeki karmaşık duygular, bunalımlarını çok güzel ifade etmiş. İmparator'un maddi durumu yerinde, karısı ve kızı tarafından sevildiği halde kendini böyle bir ruh hali içine sokmasına anlam verememiştim fakat oturup düşününce kendimi de ona benzettim ve dış etkenlerin bir etkisi olmadığını varsayıyorum. Olur öyle insan hiç bir zorluk olmasa da asıl zihninin içinde kaybolabiliyor vede yaşlılık halı, her şeye geç kalmışlık hissinden dolayı da olabilir..
Uçurtma avcısı, Şu ana kadar okuduğum kitaplardan en etkilendiğim bu olabilir. (Bin muhteşem Güneş'den sonra) Konusu çok sarsıcı ve bir o kadar akıcı kitaptı. Okurken ağladığım yerlerde mevcut. Emir'in Hasan'ın acısını görmezden geldiğinde oturup kendimi de sorguladığım olmuştu. "Böyle bir durum karşısında, beraber büyüdüğün dostun kardeşim dediğin biri tarafından ihanete uğramak nasıl bir his, yada o ihaneti ben yapsam kendimi nasıl bağışlayabilirim
