Nilüfer
@Lotusn
Bu kitabı okuduğumda aklıma ilk Amelie filmi geldi. Orda da yaşananlar aynıydı. Monoton ve tekdüze giden hayatlar ve başlarına gelen tesadüfi bir olay sonucunda hayatlarının değişmesi...Hayat, içinde değişimlerin dönüşümlerin kendini fark edişlerin olmadığı bir düzeni kabul etmiyor. Hiçbirimiz yaşamı boyunca aynı kalamaz sürekli bir şeyler değişir veya kendine yeni bir şey eklemek zorunda. Diğer türlü manevi ölüm gerçekleşiyor ve sadece adı yaşamak olan bir yaşam kalıyor geriye...Stefan Zweig'in kitaplarını çok beğeniyorum. Kısacık kitaplarda öyle vurucu konular işlemiş ki insanı bir silkeleyip kendine getiriyor. Uzun uzun laf kalabalığı yapmıyor, yormuyor kısa ve öz, olması gerektiği gibi.
"Çünkü sadece kendi kaderlerini bir gizem olarak yaşayabilenlerin gerçek anlamda yaşadıklarına inanıyorum."
"Bütün gece yana tutuşa aradığım şeyi bulmuştum sonunda: Birisi bana ihtiyaç duyuyor, beni arıyordu, ilk kez bu dünyaya ait birisi için VAR olduğumu hissediyordum."
Uzun zamandır beni hiçbir kitap bu kadar etkilememişti. Irene'nin yaşadığı korkuyu resmen hissettim, acı duydum ruhumda...İnsanın vicdanı ona hesap sorucu olarak yeterli ve bir şeyi kaybetme riski olmadan gerçek kıymetini anlayamıyoruz maalesef, bu iki önermeyi bize hissettire hissettire işlemiş konuyu, gerçekten bayıldım.
