Cherry
@LoveBetweenTheLines
☾ Night owl ☽
⭒ 19 y/o
⭒ INFJ | 1w9 | 154 | sp/sx
16 okur puanı
Haziran 2022 tarihinde katıldı
Bu kitap, Grisha evreninin daha derinlerinde bir yolculuk.1000Kitap
Selamlar, karanlığa sinenler ve ışığın onu bulmasını dileyenler...
Saat 05.01 umarım keyifler yerindedir!
Herkes uyurken yine biz bizeyiz, ay ışığında bir satır arasında daha buluştuk.
Öyleyse incelemeye başlayalım.
Öncelikle ilk 250 sayfayı zor okudum, pek sarmadı ama akabinde olaylar hızlandıkça güzel aktı. Çoğu okur, Gölge ve Kemik serisini beğenmemiş ve Kargalar Meclisi'ni methetmişti. Belki de bu yüzden bu kitaptan beklentilerim çok yüksekti bilmiyorum. Başlarda günlerce ara verip kendimi okumaya zorlamam gerekse de devamı su gibi aktı, bir gecede bitirdim kitabı. Bu evreni beğeniyorum.
Evet, yazarın yazım dili diğer seriye göre oldukça gelişmişti, fazlasıyla da tatmin ediciydi ama sürükleyicilik açısından Gölge ve Kemik daha başarılıydı. Olaylar çok daha akıcı ve hızlı ilerliyordu bu kitapta bunu göremedim.
Karakterlere gelince hepsini sevdim, (Özellikle Gölge ve Kemik'teki Alina ve kompleksli Malyen gibi sinir bozucu karakterlerden sonra cidden ilaç gibi geldi. Alina da neyse ama Malyen'in sahneleri beni delirtmişti.)
Bundan sonrası Spoiler içerecektir.
☆
☆
☆
Kaz Brekker'ın geçmişi, beni en çok etkileyen oldu. Neden eldivenlerini asla çıkarmadığını/çıkaramadığını anladığınızda ona karşı sempati geliştiriyorsunuz. Dışarıdan duygusuz, ölçülü ve hesaplı görünen o adam; aslında hâlâ abisinin çürük cesedine sokulmuş, korkudan titreyen küçük bir çocuk saklıyor içinde. Ölüme terk edilen ve ölümün pençesinden sıyrılan inatçı bir çocuk aslında Kaz Rietveld.
Kimseyle temas edememesi, teması halinde midesinin bulanması ve bayılacak raddeye gelmesi, geçmişin yaralarının onda ne kadar derin iz bıraktığını gösteriyor.
Hatta bu yüzdendir ki sevdiği kadının bile kalmasını sağlayamadı.
Inej ve Kaz'ın birlikte olmasını cidden istiyorum ikisi de biraz çekingen ama bir
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Kendini hiçbir yere ait hissedemeyenler bu kitabı okumaya davetli1000Kitap
Selamlar, karanlığa sinenler ve ışığın onu bulmasını dileyenler...
Saat 05.14 umarım keyifler yerindedir!
Herkes uyurken yine biz bizeyiz, ay ışığında bir satır arasında daha buluştuk.
Öyleyse hemen incelemeye geçiyorum. İncelemem spoiler içerecektir.
Bugün Gümüş Yürek'in ikinci kitabını konuşacağız. Öncelikle ilk kitaptan daha çok sevdiğimi söyleyebilirim ancak eleştireceğim kısımlar da olacak. İlk övgüm kesinlikle yazarın diline. Anlatımını inanılmaz seviyorum ve hayranlık duyuyorum, üstelik gelişime gerçekten açık ve azimli biri olduğunu ilk kitapla karşılaştırınca da anlayabiliyorsunuz. Sıkmıyor, akıcı ve hikayeyle de birleşince oldukça sürükleyici. Öyle ki 2-3 gün gibi kısa bir sürede bitirdim. Ben ilk kitaba göre daha heyecanlı buldum. Ağır ilerlemiyor ve olaylar daha hızlı akıyor. Karakterler bir tehlikeden ötekine atlıyor. Veylinton fikrine de bayıldım. Marlo ve Eira'nın sivri çatılı binalarda koşması en sevdiğim kısımlardan biriydi. Yetenekli hırsızların ve çürüklerin şehrinde, köşeyi her döndüğümüzde başımıza bela açılacakmış gerilimi de eksik olmadı. O güvensizliği fazlasıyla hissettim. Yine, adaletin değmediği lanetli şehrin; Eira'nın zihnini zehirlemeye ve gümüş yüreğini karartmaya çalışması... Fevkaladeydi.
Mürettebat, korsanlar, gemi yolculuğu, yeni karakterler, bataklık, ilk cadı ve kara boşluk...
Bast ve Maça hakkında konuşacak olursam, bence hikayeye renk katmışlar. Yalan yok Bast'a düştüm. Mor renk yıldırım gözleriyle çarptı beni. Sondaki hikaye ve iki kardeşin geçmişi de etkileyiciydi. Ailesinin intikamını almak için yıllarca kendilerini eğiten, tüm zorlukları aşan, verdikleri sözleri tutan ve ettikleri yeminler için yaşayan karakterlerden bahsediyoruz. Vazgeçmek istediğinizde bile sımsıkı tutunduğunuz tek şey o yeminler olur bazen de.
Bast'ın
Açık denizde tansiyonu düşer de fenalaşır diye korktuğum ihtiyar!Edebiyat
Selamlar, karanlığa sinenler ve ışığın onu bulmasını dileyenler...
Saat 05.54 umarım keyifler yerindedir!
Herkes uyurken yine biz bizeyiz, ay ışığında bir satır arasında daha buluştuk.
Öyleyse hemen incelemeye geçiyorum.
Hemingway, bu kitapta insanın kendiyle iletişim kurma biçiminin aslında ne kadar da elzem olduğunu anlatmış bana kalırsa.
Sanki,
"Yalnızlığınız, doğru kullanmayı bilirseniz en yakın dostunuz olabilir." diye bas bas bağırmış adam.
Yaşlı Adam ve Deniz'in basit ama derin bir hikayesi var. Anlatımı yalın ve net -kaldı ki belki de bu yüzden bu kadar etkileyicidir- bitirdiğimde benim üzerimde tokat etkisi yapmıştır. Aynı zamanda sakin ama akıcı bir kitap olduğu için okurken zorlanmazsınız. Bir tık ağır ilerlediği için herkese hitap etmeyebilir ama okuduğunuzda "İyi ki okudum bu kitabı" dedirtebiliyor size.
Derin düşünenlerin, içinde kendinden parçalar bulabileceği bir balıkçı hikayesi.
Kısaca konusundan bahsetmem gerekirse ihtiyar bir balıkçının tek başına denize açıldığı günleri okuyoruz. Tuzlu suyun kokusundan tutun, teni yakan güneşin sıcaklığına kadar oradaymışım gibi hissettim. Santiago eski gücünde değildi, talihsizdi ve yalnızdı ama tüm bunlara rağmen azmini hiç kaybetmiyordu. Düşünsenize sonuçta insan tek başınayken karamsarlaşmaya ne kadar da meyillidir ancak deniz, Santiago'yu yıldıramadı.
Bu noktada ben denizi, fırtınayı ve köpek balıklarını kader gibi görüyorum veya kadere inanmıyorsanız hayatımızdaki engeller de diyebiliriz buna. Bazen her şey çok kötü gider ve insanın umudu körelir, savaşında yaş aldıkça bitkin düşer.
Ama Yaşlı Adam bunun gerçekten zıttıydı ve onun umudunu iliklerinizde hissedebiliyorsunuz.
Belki de yüzünüzü tebessüm ettirecek ne mi var?
Evet ilginç gelecek ama,
Santiago, tutacağı balığa karşı bile şefkat