Lois Aragon'un "Dünyanın en güzel aşk hikayesi"dediği kitap...
Kitaplarında kadın karakterleri eşine sadakati ile ön plana çıkaran yazarımız bu sefer Cemile'ye çok farklı bir seçim yaptırır. Öyle ki,bir çok insan tarafından yargılanıp,toplum tarafından eleştirilir. Hoş,"Selvi boylum al yazmalım"da İlyas'ın yaptığı şerefsizliğe aynı tepki gösterşlmedi de neyse...
Cemile'yi eleştireceksek eğer,çok kapsamlı düşünmemiz gerek:"Ben bunu hangi Cemileyle ilgili söylüyorum?" Çünki kitapta bir sürü Cemile var genç kız,yeni evli eş,aşık,gurbetçi...Her kes tarafından eleştirilen Cemile sadece sevilmek istiyordu. Bir de şimdi ki perspektiften bakarsak,Cemile çocuk denilecek(18-19) yaşlardaydı. Yeni evlenmiş,eşi 4 ay sonra savaşa gitmiş,cepheden yazdığı mektupların da en sonunda "Karım Cemile'ge selam ederim"diyerek tek cümlede zirkederdi onu,başıbatasıca adet gereği...Bu pek ağırına giderdi Cemile'nin.Haliyle böyle bir zaman karşısına çıkmış,ona değerli olduğunu hissettirip,aşkla bakan Danyar'a kayıtsız kalamadı.