Lale Özyurt
@Lozyurt06
Reklam
Sokaktan uzaklaşır uzaklaşmaz tekrar oraya dönmeye can atıyordu. Çünkü sokağın, insanlarla, eğlencelerle; jestler, kahkahalar, şarkılar, maskaralıklar ve bağrışmalarla dolup taştığını hayal ediyordu. Tıpkı suda hapsolmuş hava kabarcığı gibi bir boşluk vardı içinde: Sevdiği ve yerini hiçbir kadının tutamayacağı bir kadının; hem anne hem sevgili, hem abla hem kız kardeş, hem boğazında düğümlenen bir hıçkırık, hem serin bir gözyaşı olan Virginie'nin terkettiği tuhafiye mağazası.
Demek, sokakta insanlar sessiz sedasız göçüp gidebiliyorlar ve hiç kimse umursamıyordu bunu. Olivier annesini düşündü. Tuhafiye dükkanı, konuşmalar, yapılan hizmetler, dostluklar sanki hiç var olmamış gibi, herkes gittikçe daha az söz ediyordu ondan. Yumruklarını sıktı, çenesinin titrediğini hissetti.