Genellikle, içimizdeki zalimin sesi bize ait değildir, zaman içinde korkuyla ve dile dökülmemiş öfkemizle çarpıtılmış ve yoğunlaştırılmış, bir ebeveynin içe yansırılan sesidir. Bu ses yargılayıcı , eleştirel, küstah ve acımasızdır. İnsani sınırlılıklara, hatalara, kusurlara ve zayıflıklara tahammülü yoktur. Bazen çelişkilidir, bizi hareketlerimizi zapt etmeye sevkeder, sonra da kendimizi geri çektiğimiz için bizi suçlar.
Şakirtleri isa'ya dediler;
Sonumuz nasıl olacak söyle bize?
Isa dedi:
Sonu aradığınıza göre
başlangıcın perdesini mi açtınız?
Çünkü başlangıç nerede ise,
son orada olacak.
Mesut o kimsedir ki başlangıçta duracak
ve sonu bilecek
ve ölümü tatmayacak.