Kendilerini bildiler...
Kendilerini gördüler...
Kötülüğün izini sürerken, aynı sudan içtiği halde bir gül, diğeri diken olanın hallerine şaşırdılar. "Gül de bizde, diken de" diyerek kendilerinden geçtiler...
Gücü yetmeyenin, hatta henüz gücü bile olmayanın, gücü yetence imhası, yok edilmesi... Kök kazıma. Ve bu imhayı doğal, sıradan, kanuni bir rutin olarak algılamak... "Akışlarını kaybetmiş olmalılar..." diyordu Şifra. "Bunlar insan değil mi?" diye soruyordu Pua...
Öfkeyi anlayabiliyorlardı kısmen de olsa,öfke gelip geçici bir med ceziriydi insan tabiatının da... Sıra nefrete gelince, bunun kimyası hakkında cahildi Pua ve Şifra.