Kendini kendinden yine insan kurtaracak. İnsan, insanı yenecek. İnsan, insana özgürlüğü verecek. İnsan insanı sevecek. İnsan, insandan özür dileyecek. Olacak tüm bunlar. Olabilecek en korkunç manzaranın içinden titreyerek geçen vapurda içime büzüşmüş, olabilecek en muhteşem insan manzarasını düşlüyorum. Bu nefretin bir somunun geleceği, herkesin hep birden barışı isteyeceği, insanın günahlarından arınmak için yalvaracağı, sevgiyi seçeceği gün elbet gelecek. Yoksa niye var dünya ? Yok olmak için olamaz.
İsimlerinin başına öz, özbeöz, enbiöz koyup gerçekliklerini kanıtlamaya çabalayan börekçilere döndü memleket. Herkes birbiriyle Türklük yarıştırıyor. Herkes birbirine düşman olmak için sebep arıyor, bulamazsa yaratıyor.
Türk' le Türk arasında. Nefretin en büyüğü kardeşler arasındaki sayılır. Oysa kişinin kendisiyle kendisi arasındaki husumetin eşi benzeri yoktur. Bugüne dek bu kavga hep gizli saklı yaşandı. Kendi gelişmemişliğinin yetersizliğinin öfkesi kardeşlerden çıkarıldı. Oysa en haz azınlık, en gerçek öteki insanın kendisidir, kendi öz kimliğidir.
Beyoğlu' nün falında yok edilmiş geleceği çıkmıştı. Hatıralarımı adım adım hafızasına kaydeden yolunu taşları yerinden sökülmüştü. Her mekan kendini Araplara sevdirmeye çalışıyordu. Kendine has denilebilecek dükkanlara sıra sıra kilit vurulmuştu. Güzelliği paylaşamayanlar onu mahvetmekte bulmuştu.