Belki sevemedim dünyayı belki yabancısıyım insanların.Karanlığına doyuyorum gecelerin. Gündüzler leke oluyor zamanın acımasız döngüsünde. Bir hatıra alıyor kanıyor yüreğim bir ceset oluyor yaşıyorum, gözyaşı oluyor taşıyorum, yağmurdan ölü kelimelerle yazıyorum hayatımı. İş yerine kimliksiz ve sönük hep acıya hep kedere dönük ruhumla çalışıyor. Aklında bu dünyanın yoksun diyorum biraz daha yoksun ve daha çok yoksun yokluklarından bir varlık çıkıyor ortaya. Şimdi bir sıfır kadar hiçsiz, unutuş kadar hiçsiz,intihar kadar soğuk ve bedensizim.