Gölgen düşüyor duvarlarıma,
Soğuk… sessiz… soluksuz.
Adını anmak,
İçimde bin yerden kırılmak gibi.
Sanki her harfini ağlarken öğrendim.
Zaman donmuş,
Saatler senden öncesine küsmüş.
Sensizlik, içimde yankılanan boşluk,
Nereye baksam senin yokluğun
Bakışlarıma sinmiş.
Bir resmin kaldı geriye,
Solgun…
Seninle bakmıyor artık gözlerim.
Sana uzanamayan ellerim
Kendine bile dokunamıyor.
Geceyi dinliyorum,
İçinde senin olmadığın her şey eksik.
Ve ben,
Unutuşun en karanlık ucunda
Aklımı yitiriyorum.
Aklımı yitiriyorum...~Luna Flores