"İnsanın acıya karşı en korunmasız olduğu zaman, sevdiği zamandır. En çaresiz olduğu zaman ise sevdiği nesneyi ya da o nesnenin sevgisini kaybettiği zamandır."
saat sabahın beş buçuğu, dünyaya istemediğin bir rüyadan uyanmışsın
bakıyorsun yanın boş, oda boş, ev boş
kalkıp pencereden bakıyorsun, sokaklar boş
her yerde buğulu bir tenhalık
aylardan kasım mı ne
bundan bile emin değilsin
bir sigara yakmayıp ne yapacaksın
çıkıyorsun sokağa
herkes herkesle aynı kaldırımda
ama
kimse kimseyle yan yana yürümüyor
birbirine bakanlar, birbirini anlamıyor
birbirini görenler, birbirini duymuyor
bu gezegenin fon müziğidir yalnızlık
sense sıkılmışsın duyduklarından
vakti gelince gitmeyip ne yapacaksın?
içine tenhalaştıkça
dışına kalabalıklaşan insanlar eğleniyor sokaklarda
gülüyorlar, seviyorlar, inanıyorlar
diğerleri savrulmuş hep bir yerden bir yere
çıkarsız birliktelikler müzelerde sergilensin
bakıyorum,
kimse kimseyle buluşmuyor, herkes herkesle rast geliyor artık
herkesin bir derdi var bir şeylerle