Başımı ellerimin arasına alıp bakışlarımı önüme eğerek düşünmeye başladım. Aslında kalbimden geçeni biliyordum ama o kadar cok acı yaşadıktan sonra bunu önceliğim yapamazdım.
Acı hatıraları anımsayınca gözlerim doldu. Ellerim hâlâ yüzümde, başımı kaldırdım ve gözyaşları içinde üzgün bir sesle itiraf ettim:
"Elbette, her sabah sevdiğim bir adamın kollarında uyanabilmek isterdim; kendime, arkadaşlarıma, aileme zaman ayırmak isterdim. Onlara sevgimi gösterebilmek isterdim. Gülüp eğlenmek, küçük mutlulukları paylaşmak, seyahat etmek.." Günlük hayatımda bu önceliklerin hiçbiri yer almıyordu. Gerçekten de hayatımı ıskalıyordum.