İşte saygı duyduğun okuyucu kitlen! Bizim okuyucu. Sen sanıyor musun ki, onlar söylediklerin yahut yazdıklarından bir şey anlıyorlar. Kafaları belirli bir yöne kurulmuş, ne dersen de, ne kadar parlak söylersen söyle, onlar senin sözcüklerin arasında kendi inandıkları doğrultuda bir şeyler buluyor, görüyor ve üstünde düşünmek gereği dahi duymuyorlar. Düşünmüyor bizim okuyucu, gerçek sorun bu. Kafasını yormak zahmetine katlanmıyor, realite... Artık bu ülkede değerli yahut değersiz fakat fikrin, önemi kalmamıştır. Şekil ve şekilsel detaylar önemlidir. Solcusu için de sağcısı için de olay budur. Okuyucu, insanlarımız tek boyutlarda yaşıyorlar, onlara bir başka açıdan, bir başka boyuttan bahsetmek yersiz, gereksiz bir çaba.
Geceyle ölümdür asıl sevgili
Bu ikiz aynada toplanır yollar
Karanlık yaratır, ölüm tamamlar.
Kaçalım seninle biz de geceye
Ölümün kardeşi saf düşünceye...
Yeter büyüsüne aldandığımız
Güneşin...biraz da yalnızlığımız
Kendi aynasında gülsün, gerinsin
Güvercin topuklu sükût gezinsin.