Xanım Şəbi
@Lyasol
Biz ne zaman korksak, bütün bu uyuşuk halimize rağmen gazeteciler kalkıp kaygılarımızı dağıtmaya çalışırlar; onların vaatlerinden bir Düzenbazlık Antolojisi yapabiliriz. Günün birinde kutupların suyunu içeceğiz, buzullar ihtiyaçlarımızı karşılayacak; günün birinde elimizi attığımız her şey leziz yiyeceklere dönüşecek; günün birinde atıklar, okyanusların dibindeki kırık çizgilerine yığıldıktan sonra toprağın derinlerine gömülecekler; günün birinde yaşamak için çalışmak zorunda kalmayacağız ve vaktimizi eğlenerek geçireceğiz; günün birinde gezegenleri birbiri ardına kolonileştireceğiz. Ayakta uyutan bu masalları, insan türünün dörtte üçü köpeklerimizden ve kedilerimizden bile daha berbat koşullarda yaşarken yayımlıyorlar; hem de sınırsız bolluk vaat edilen en kötü durumdaki dörtte birlik nüfusun kendi aşağılık durumlarından çıkma umudu yokken ve bu mucizelerin geçerliliğinden kuşku duyacak gerekçesi varken yapıyorlar bunu. Çünkü, sonun, yerkürenin yüzeyine dalga dalga ve şimşek hızında yayılması için, mutlak dehşetten hayatta kalanların kadim yoksulluğun sultası altında acılar ve sıkıntılar çekerek sürünmesi için tek bir savaş yeterlidir.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Ustalarımız bizim daima düşmanlarımız oldular ve şimdi ustalarımız her zamankinden çok yanılgı içindeler, çünkü bizim bu kadar kalabalık olmamız onların hatası; yüzyıllardır ve hatta binlerce yıldır işe koşabilecekleri ve ölüme sürükleyebilecekleri astlarının çoğalmasını istiyorlar. Dünyanın parçalandığı ve insanların toprak sıkıntısı çektiği günümüzde, doğan bu milyarların ihtiyaçlarını karşılamak bahanesiyle, onların düşü elli katlı evler inşa etmek ve ökümen’i sanayileştirmek, çünkü onlara -kendi iddialarına rağmen- her zaman ve her zaman daha fazla canlı gerekiyor. İçinde tükendiğimiz Cehennemi sistemli biçimde örgütlüyorlar, düşünmemizi engellemek için bize aptalca gösteriler öneriyorlar, duyarlılığımızı barbarlaştıran ve idrak gücümüzün sonunda yok olup gideceği gösteriler; hiçbir şatafattan kaçınmadan ve kendi manyaklıklarına yön vererek bu oyunları kutsayacaklar. Bizans sirkine geri dönüyor ve gerçek sorunlarımızı unutuyoruz, ama o sorunlar bizi unutmuyor, yarın tekrar karşımıza çıkacaklar ve biz şimdiden biliyoruz, bu sorunlar çözümsüz kaldığı sürece savaşa gideceğiz.
Yüzyıl ölümün yüzyılı, ölüm bizzat bize dönük, her bir
insanın kırk kez öldürülmesine yetecek kadar imkâna sahibiz,
silahlarımızla ne yapacağımızı şimdiden bilemiyoruz, binalar
artık bize yetmiyor, dağları oymaya başladık bile, ölüm
araçlarımız toprağın derinliklerine yığılıyor. Bizim
ökümenimiz sanki askeri cephanelik, on milyonlarca insan
savaş için çalışıyor, ahlak ile çıkarın ittifak yaptığı bu çözüm
yolunu bozmayı artık hayal bile etmiyoruz, gençliğimiz
paradoksun bedelini yarın ödeyecek, o bunu hissedip isyan
ediyor, bizse ona mucize vaat edemiyoruz, yavan söylevler
çekmeye bile cesaret edemiyoruz, çoktan mahkûm edildiğini
ve devrimlerle nasibinin değişmeyeceğinin farkındayız. Çok
geç artık, Tarih durmuyor, bizi sürüklüyor, eğik
düzlemlerinden [ya da tasarılarının eğiliminden] herhangi bir
yavaşlama bekleyemeyiz, gezegen çapında felakete doğru
gidiyoruz ve evren, düzenden kaçmak için bu felaketi
arzulayan, giderek de daha çok arzulayacak insanlarla dolu;
giderek saçmalaşan bir düzen çünkü bu ve ancak tutarlılığın,
dolayısıyla insanın insanlığının zararına varlığını
sürdürebiliyor.
Tanış geldi...
Bu cehennemde,kendini tanımayı reddeden insan kendini feda etmeyi tercih eder,o çok kalabalık hayvan türleri gibi çekirge sürüleri fare orduları gibi feda etmeyi tercih eder,içinde yaşadığı dünyayı düşünmektense yok olmanın daha yüce olduğunu,sayılamayacak kadar çoklukla yokolmanın yüceliğini hayal eder.
İnsanlar hem özgürdür hem bağlı, arzu ettiklerinden daha
özgür, fark ettiklerinden daha bağlıdırlar, çünkü faniler kitlesi
uyurgezerlerden ibarettir ve onların uykudan uyanması asla
düzenin çıkarma değildir, yönetilemez olurlar çünkü o zaman.
Düzen insanların dostu değildir, onları keyfince yönetmekle
yetinir, ender olarak uygarlaştırmaya, daha da ender olarak
insanileştirmeye çalışır.