William Shakespeare “Bütün dünya bir sahnedir,” diyor. Shakespeare yeryüzünü baştan başa sahne olarak görmüş, kendi sahnesine bütün yeryüzünü sokmaya çalışmıştır.
Özlem, kendini özlemendir temelde, tabiî ki : kendinin
kendinde yinelenmesini istemen — ancak kendin
sayabileceğin ötekinin, gelip, kendin olması...
Özlem, kendinin öteki olmasını istemendir —
bir o kadar da, ötekinin kendin olmasını istemen...
Özlem, ötekini kendine istemektir —
kendini de, ötekine...
"Gitmek" ve "gelmek" çok garip edimlerdir : gitmek, 'ayrılman bir yer’ ile
'yönelinmiş bir yer' anlamlarını; gelmek de, 'daha önce başka bir yerdeyken şimdi bu yerde bulunma' anlamlarını içerir — ama, bir karşılıklı
lıkla : bir yerden/bir yere//gitmek/gelmek, garip bir biçimde, karşıt/aynı
anlamları verir — bir yolu yürüme anlamını...
İki duygu : biri geçmişe yönelik; öbürü geleceğe — biri
ötekiyle ilgili; öbürü kendinle;
biri birşeyin daha hiç olmamış olduğuyla — öbürü artık
hiç olmayacağıyla;
biri geriye yürüyen; öbürü ileri------
iki duygu : ne yapmalı bunlarla?...
Aralarındaki bağlantıyı nasıl kurmalı —
şimdi; şimdide?...