Film seyretmek, neredeyse birçok insan gibi, benim için de oldukça önemli bir noktada bulunuyor. Fakat film senaryoları okumak farklı fakat yine de aynı yoğunlukta hatta bazen daha derin düşüncelere sürüklüyor beni.

Ingmar Bergman sineması, ilk tanışmamdan itibaren beni anlaşılmaz boyutlarda sarsan bir yapıda. Bu incelemenin konusu olan "Yaban çilekleri" filmini ise senaryosunu okuduktan sonra izledim ve yazarlığının yanı sıra ustaca yapılmış çekimler Ingmar Bergmanın türüne az rastlanır bir deha olduğunun açık bir göstergesi adeta. Filmi izlemeden senaryo okunur mu okunmaz mı tartışmasına girmek istemiyorum çünkü ben bu durumdan oldukça zevk alıyorum ama eğer olacaklar hakkında fikir sahibi olmak istemiyorsanız ilk başta filmi izlemenizi şiddetle tavsiye ederim zira senaryoyu okumanızı şiddetle tavsiye ediyorum.

Tezer Özlü 'nün çevirisi ile bize sunulan bu senaryo oldukça sert bir giriş yapıyor: "Artık yetmiş sekizinde ve kendi kendimi kandıramayacak kadar yaşlıyım. Gene de gerçeğe karşı bu denli sessiz kalışım kuşkulandırıyor beni. Gizli bir yalancılığı andırıyor bu." Daha kitabı açar açmaz karşılaştığım bu 3 cümlenin o anda hayatımda yarattığı boşluk hissini sizlerle paylaşmayı isterdim fakat bunu yapmayacağım. Ingmar Bergman bizi akademik olarak çok başarılı, oldukça saygı duyulan, zeki, zengin fakat artık yaşamının sonlarına yaklaşmakta olan bir profesör ile bu şekilde tanıştırıyor bizi, Profesörün kendi kendine konuşması ile.. İlk 2-3 paragrafta hayran kalınası bir insan izlenimimizi ise hemen yıkıyor bergman peşi sıra gelen paragraflarla ve biz profesör Isak Borg ile kendi ağzından tanışmış oluyoruz. Hikaye çerçevesi profesörün bir ödül için Lund"a gitmesi ve bu yolculukta aslında kendi üzerine düşünecek zamanının oluşması etrafında kurulmuş. Yolda karşılaştığı insanlar,

Sinema