Ama insan; filozof adıyla bilinen hakikat arayıcılarından hiç değilse birinin çıkıp, son ile dürüstçe yüzleşmesini ve ona lanet okumasını bekliyor doğrusu. Öyle değil ama. Ölüme öfkelenmek, göründüğü kadarıyla şairlere düşüyor:
Hiç kibar davranma şu gece denene.
Gün bitiminde kasıp kavurmalı ihtiyarlık;
Öfkelen, öfkelen ışığın ölümüne!
Dylan Thomas
Wittgenstein, ünlü eseri Tractatus Logjico-Philosophicus'ta şöyle diyor: "Ebediyet sonu gelmeyen bir zaman süresi değil de zamansızlık olarak ele alınırsa, ebedi yaşam şimdide yaşayanlara ait olur."
Palmiyeler, dağlar düşünürken bu denli gürültü çıkarmazlar. Zaten palmiyeler Papalagi kadar gürültülü, vahşice düşünselerdi, yaprakları bu kadar yeşil, meyveleri altın sarısı olmazdı. Bu şaşmaz bir deneyimdir, çünkü düşünmek tez yaşlandırır insanı, tez çirkinleştirir. Ama palmiyeler de biraz az düşünüyorlar sanırım.