Mehlika
@MEHLIKATEPEBASI
İlk insanlık belirtisi işte buydu: Kendimizden başka bir canın iyiliği için hayata yalvardıgımızda doğuyordu insanlığımız. Belki de bu yuzden habire doguruyorduk,kendimizden başkasını sevebilme kabiliyeti geliştirebilelim diye...
Reklam
Yaşadığımız, yaşamayı seçtiğimiz her sey bizdik. Seçimlerimizdik biz. Girmeyi seçtiğimiz kapı, yürümeyi seçtiğimiz yolduk... Olacagımız kişiyi seçe seçe, oldugumuz kişiye gelmemiş miydik?
Bulaştıracak fazla sevgisi olanlar karşılarındakilerin korkaklıgını umursamazlardı.
Sevgi kesinlikle bulaşıcıydı.
Sorumluluk almaktan kaçarken sevgiye fırsat vermeyen kuru bir yaşama mı dönüyordu hayatımız?
Tecrübe, zalim bir öğretmendir, önce imtihan eder, sonra öğretir.
Hayat aynı anda akıyordu,üstelik aynı mekanda ama herkes farklı yaşıyordu gerçekleri, acıları, duyguları, düşünceleri... Çünkü hayat, her bedende daima farklı akıyordu.
Reklam