Puan vermedi·248 syf.·
22 günde okudu
·2026 4. kitabı
O dönemin sözlü edebiyat aktarıcılarının, yaratıcılarının veya toplumsal edebi dokuyanların ünlenme, alkışlanma gibi bir dertleri yoktur. Alkışlanma, ünlenme gailesi birer popüler kültür hastalığıdır. Zerdüştlük felsefesinde olduğu gibi aslolan güzel düşünmek, güzel söylemek ve iyi yapmaktır. Tüm edeb ve estetik anlam bu vecizede saklıdır.
Devrimci mücadelelerin halk kimliğiyle buluştuğu eşiklerde her zaman bu tür yön saptırmalar potansiyel tehlike olarak varlığını korur. Bu potansiyel tehlike hali devrimci duruma dönüştürülmezse egemenler tarafından manipülasyon aracı olarak kullanılması her zaman olasıdır. Bu durum sadece ezilenlerin müziği, sanatı ve edebiyatı için değil, sosyal ve politik mücadele sahaları için de geçerlidir.
Örneğin mücadele gerekçelerinden soyutlanarak sunulan bir "acı", bir "bedel" hali değil, mağduriyete ağlama hali olarak da kullanılabilir. Yine benzer manipülasyonlardan bir tanesi "Acıları ortaklaştırmak" olarak egemenlerin dillendirdiği manipülatif söylem çoğu kez farkında olunmadan ezilenler tarafından kullanılabiliyor. Oysa "Acıları ortaklaştırmaya çalışmak"tan kastedilen nedir? Egemenler daha çok acıları eşitlemek anlamında kullanır bunu. Yani "Acıları ortaklaştırmak"tan kasıtları iki tarafın acılarını eşitlemek. Oysa bir taraf sömürge, diğer taraf da sömürgeci ise acılar nasıl eşitlenebilir? Bir taraf işgal ettiği bir yerde zulüm uyguluyor ve diğer taraf sadece kendini savunmak için direnirken ortaya çıkan kayıp, acı durumları eşitlemeye çalışmak sömürgeciliği görünmez kılmaya çalışmaktan başka bir şey değildir. Eşitsiz güçlerin "acıyı ortaklaştırma" söyleminin acıyı görece etkisiz kılma yaklaşımıdır.
Şehvet tutkuya, sevgi ise paylaşıma yönelir.