“Sen hep çok... Mükemmelsin,” dedim. Arkamdaki pencereye baktı.
“Hayır Prenses’im, korkarım mükemmel değilim ve düşmanlarımız her kimse, artık bunu biliyorlar.
Şu an çok soğuktu, her zaman buz gibi soğuktu zaten. Vücuduysa o kadar sessizdi ki bir kalp atışının uzaktan gümlemesi, damarlardan akan kanın şırıltısı, yok olmadan önce hiç fark edilmezdi.