MNR
@MNROffice
Canımı yakıyor edebiyatın güzelliği...
Koşarak attım kendi-mi kapıdan dışarı. Merdivenleri karnımda bir ağrı ile çıktım. ir durdum, bir çıktım. Küçük olsam, pencerelerine taş atsam. Büyükken savaşmak ne zor. Her şey çok gerçek.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Onun için sıradan bir gün. Karşı karşıya oturuyoruz, aramızda en fazla bir metre var, benimki başka bir gün. Yaşamın dengesi mi sağlanıyor böyle oradan alıp buraya koyunca. Yine de acımasız bir yanı var. Hoşuma gitmiyor. Hiç hoşuma gitmiyor.
İnsanlar birbirlerini daha çok sevse... En azından küçücük bir yakınlıktan diyorum böyle irkilmese, yani diyorum ki küçücük bir anlayış anından, yani diyorum ki karşısındakinin gözlerindeki korkuyu görünce, ne bileyim işte bazı küçük ama önemli şeyleri sezince falan. Görse bir, karşısındaki hayatı görse.
Her şeyin başka türlü olmasını isterdim. Bunda bir tuhaflık yok, insanların çoğu başka türlüsü ile daha mutlu olacaklarını düşünürler. ilerinde hiçbir delil ve güvence yokken yine de böyle düşünürler, çünkü kimse mutlu değildir ve genellikle mutluluğun mümkün olduğunu varsayarız. Burada değil ama orada. Şimdi değil, sonra. Evde değil, dışarıda. Dışarıda değil, içeride. en de onlardan biriyim. Mutluluğumu varsayıyorum. Şöyle söyleyeyim, seninle mutlu değildim. Ama olabilirdim. Eğer sen beni aramış olsaydın. Herhangi bir şey yaparken, biraz da münasebetsiz ziline sinirlenerek telefona koşsaydım, sesimin tonu ile sana pek de uygun bir zamanda aramadığını hissettirseydim,
Yürürken sık sık insanlar girdi aramıza. Demek ki ayrılmaz bir bütün gibi görünmüyorduk.