Galiba ben önemli olayların büyük bir ciddiyet içinde, fonda hafifçe çalan kemanların eşliğinde, oldukça debdebeli bir şekilde gerçekleşmesi gerektiğini düşünmeye eğilimliyim. Asıl önemli şeylerin, alabildiğine sıradan olaylar ve kararlar olduğunu görmek çok zor; fon müziği, spot ışıkları ve üniformalar devreye girdiğinde, önemli hiçbir şey olmaz.
düpedüz kavgaydı, cesaret gösterisiydi, buna hayran kalmıştım. Hayranlığım hala sürüyor. Ama ben böyle bir şey yapamam. Bende o cesaret yok. Kavgaya girmem.
Olduğum yerde durur, kaçabileceğim ana kadar her şeyi sineye çekerim. Sonra da kaçarım.
Bazen de orda durup herşeyi sineye çekmekle kalmaz, onlara gülümser, özür dilerim.