Me Sutay - SoA
@MSutay
Kara harp okulu
İstanbul
2 okur puanı
Mayıs 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Kitabın özeti tarzında yazdım henüz okumadıysanız geçin lütfen :)
"Natal küçük bir kent sana daha büyük bir liman lazım."
Babasının Zeze'ye söylediği bu söz aslında kitabın gidişatını yeterince anlatıyor. Bende aşağıda bu gidişatı anlatacağım.
Zeze, artık genç bir delikanlı, yine düşünceleri hayal dünyası içinde 85 sayfalık kitabı okudum, bitirdim. Zeze, deli kanın aktığı dönemlerde kendi benliğini bulmaya, ne istediğini keşfetmeye çalışıyor.
"Coğrafya tembellere ve serserilere özgü bir derstir."Zeze'nin yapabildiği tek dersti oysa. Onun dışında yüzmeyi çok seviyor ve kendinden biraz büyük halkın değimiyle hafif meşrep Slyvia' ya aşık. Bunun dışında kendiyle ilgili emin olduğu pek bir şey yok. Gelelim Slyvia'ya, aşklarını büyük bir tutkuyla yaşadılar. Ta ki babası korkunç hastalığından kurtulup artık o kızı bırakmasını isteyene kadar. O hastalık aynı zamanda Zeze'nin Tanrı'yla antlaşma yapmasına da vesile oldu. Gözü yaşlarla; Tanrı'm bu aramızda sır olarak kalacak eğer sen onu kurtarırsan ben yüzmeyi bırakacağım, dedi ve dediğini yaptı. Tabii, bu Zeze'yi büyük bir buhrana soktu. O buhrandan çıkışı yine Slyvia oldu. Tüm ailesi ona serseri derken ve halk onlara ahlaksız çift derken Ze, gençliğin verdiği tutkuyla onu bırakmadı. Ailesine yeni bir hayata başladığını, bir çözüm yolu aradığını söyledi.
"Ben erkeğim sonuçlarına katlanmalıyım, evden gitmeliyim." babasının en başta söylediği yeni liman'a doğru yola çıktı.
Me Sutay - SoA
Evet, düzenli bir özet değil belki ama benim hoşuma gitti. Bu kitabı okumadım ama bu kısa özet de, bu kitap gibi sanki veya Zeze gibi.
Reklam
Benim yapımda kişisel gelişim kitaplarına karşı antipati bulunmakta. Ben bunun-kişisel gelişimin,hareketlerin,davranışların- kitaplardan öğrenilmesinden çok yaşayarak veya gözlemleyerek öğrenilmesi kanısındayım. Genel olarak bu tarzda kitaplar okuduğumda; "evet, evet yazar çok haklı bence de böyle olmalı" deyip hayatımda herhangi bir şeyi değiştirmeye yanaşmıyorum.
Bütün bu olumsuz, kendimi bu tarz kitaplardan soğutan düşüncelerime karşıt Annem sayesinde Prof.Dr. Üstün Dökmen'in kitabını okumaya başladım ve kendimi ciddi anlamda sorguladım. "Acaba bu düşüncelerim hep yanlış tarzda kişisel gelişim kitapları okuduğumdan kaynaklı mı?" diye.
Bu kitap çoğunlukla yazarla sohbet ediyormuşuz hissi uyandırdı bende.
Anlattığı konuları düşünmemizi sağlayan birçok hikaye eklemiş. Bu hikayelerin bazılarında yeri geldi güldüm, yeri geldi hemen arkadaşlarıma yolladım, onlarında okumasını istedim.
Zaten bu hikayeler ya da bazen olaylar kendisini etkileyen hikayeler ve olaylar.
En hoşuma gidenlerden birini paylaşmak istiyorum sizinle.
Menemen treni
Bir dostum gerçek diye anlattı. Tren İzmir'den Menemen istikametinde yola çıkmış. Yaşlı bir teyze Kondüktöru çağırıp "Yavrum Menimen'e varınca beni bildiriver aman unutma" demiş Kondüktör de "sen uyu teyzem menimen'e varınca ben seni bildiricem" diye garanti vermiş teyze güvenip uyumuş. Kondüktör ise olayı unutmuş. Tren Menemen'i geçmiş. Epey sonra Kondüktör teyzenin ineceğini hatırlayıp makiniste koşmuş. Treni durdurmuşlar ve üzülmüşler. Gecenin bir vakti kadıncağızın Menemen'e tek başına dönmesi olacak iş değilmiş. Makinist ":Dur ben treni geri alayım, Menemen'e geri dönelim gece farkeden olmaz; soran olursa da 'yanlış makasa girmişiz' deyip idare ederiz" demiş. Ve gece karanlığında Menemen'e geri dönmüşler. Kondüktör koşup teyzeyi
Me Sutay - SoA
Çok güzel yazmışsınız. Beğen dedim Beğenemedim. Üye olmak gerekiyormuş. Daha önce de olmuştu aslına bakarsanız. Yine çıkacakken Nick dikkatimi çekti. Dedim ki "Birgün zaten üye olacaksın buraya, o gün bugünmüş." Üye oldum, bu sefer bu yorumunuzu bulmaya çalışıyorum, Menimen li. Nihayet...