İçimde bir acı var. Zihnimde, ciğerlerimde, karnımdan bileklerime, dizlerime kadar...
"Anne, söyle bana, geçeceğini söyle..."
"Neyi, neyin geçeceğini? Mafalda neden bahsediyorsun?"
"Çok canım acıyor, anne! Bir şey yap, lütfen!"
"Neyse, uzun lafın kısası yarın sana telefon edip gözlerinin iyileşeceğinin söyleyeceğine inanmaktan artık vazgeçmelisin. Benimle ve bu beceriksiz ve inanılmaz insanlığın tamamıyla aynı teknedesin."
"Yani sana göre aslında görüyorum."
"Hayır! Görmediğini çok iyi biliyorum. Ancak korktuğunu, kırılgan olduğunu kabul etmiyorsun. Olduğun şey olmaktan mutlu değilsin."