Oğuz Atay şöyle der; "Benim hevesimi çok küçükken kırdılar. Sonra çıkıkçıya götürdüler, yanlış kaynadı. Hayatım boyunca yanlış şeylere heves ettim durdum.
…ve böylelikle umut etme kabiliyetimizi aldılar elimizden.
Ne diyeyim, dilerim ihtiyacı olan birine gidiyordur bizden aldıkları umut!
Dünya adaletsiz çocuk!
Dünya zorba."