İnsanlar birbirlerine gülüyorlarsa aralarında nefret, birlikte gülüyorlarsa aralarında sevgi çoğalıyordu.
Kaçışı olmayan , kurtuluşu bulunmayan bir keder veya sevinç... Bir yerde susmak gibi, ama bir yerde konuşmak kadar ebedi hakikat... Başa gelecek olan; bir kez ve tek başına ... Zaman öldükçe ölümün zamanı yaklaşmaktaydı.
İnsan sevgi ile yaşar, sevgisiz ölürdü. Sevgi bir cennet , sevgisizlikte bir cehennem sayılırdı . Sevgisiz yaşayanların ölülerden farkı kalmıyordu çünkü.
Anadolu'da kardeşin kardeşten koptuğu ilk gün değildi bu , son gün de olmayacaktı. Anadolu boşalıyordu ve boşaltan ile dolu tutmak isteyen kardeşi kardeşe düşürecekti.
