Her sabah yataktan kalkıp da dışarı çıkarken bir sürü tehlike atlatırım önce. Şu anki rutinim epeydir yerleşti: Yataktan kalk, merdivenlerden aşağı koş, bebeğin biberonunu doldur, çayı koy, duş al, tıraş ol, kahvaltı et, dışarı çık; mümkünse çocukların üstünü başını
giydirmeden. Bu faaliyetler pek akılda kalmaz ve genelde yarı uykulu haldeyken bile yerine getirilebilir; ama izlediğim örüntü tümüyle otomatik değildir. Öyle olamazdı da zaten: Ufaklığın yatakla yatak odasının kapısı arasında yerlerde bıraktığı sivri nesneler
dikkat edilmezse intikamlarını feci şekilde alırlar.