“Ne sağır, ne
körmüşüm,” diye geçirdi içinden. “Anlamını çıkarmak istediği bir yazıyı okuyan biri, işaretleri ve harfleri küçümsemez; yanılsama, rastlantı ve değersiz
bir kabuk diye bakmayıp okur, inceler ve sever onları, her harf karşısında böyle davranır. Oysa dünya
kitabını ve kendi varlığımın kitabını okumak isteyen ben ne yaptım, önceden varsaydığım bir anlam
uğrunda işaretleri ve harfleri hor gördüm, görüngüler dünyasına yanılsama dedim, kendi gözümü ve
kendi dilimi nasılsa var olmuş değersiz nesneler
saydım. Olamaz böyle şey, geride kaldı bu, artık
uyandım, gerçekten uyandım ve ancak bugün açtım
dünyaya gözlerimi.”