Bazen “olmadı” dediğin şey sana görünmeyen bir duvar olur.
Çünkü her eksiklik kayıp değildir.
Kimi yollar kapanmaz, seni yürümeyeceğin bir uçurumdan çevirir.
Bazı hayatlar yanlış kararlarla değil sorgusuz kabullenişlerle şekillenir.
İnsan kendini özgür sanırken farketmeden başkalarının beklentilerini görev gibi taşır.
Ve bir gün bir cümle duyarsın… Seni yıllardır yöneten sessizlik o an kırılır.
Yazmadım seni daha,
Sevmeye ayırdım tüm zamanları,
Yazmaya bu yüzden vaktim olmadı.
Ben düşünmeye başlayınca seni
Ki bu bir önceki düşünmenin sonundan çok öncedir
İnan ki dağlar, taşlar, inan ki bulutlar, yağmur ve kar
Toprakla su ve gökyüzü, güneş ay ve yıldızlar
Onlar da benimle birlikte
Ve onlar da benim kadar seni düşünürler...
Benim kadar diyemem ama
Yemin ederim onlar da seni özler.
Hep dalgınım bu günlerde
Saati cezveye koyup yumurta tutuyorum,
Bir gün takvime bakmasam yılı unutuyorum.
Aklım başıma gelmiyor, başıma çarpmadan dallar
Yolda yürürken dalıp dalıp gidiyorum.
Nisan’a kaç var diyorum saati sorarken.
Hiç böyle olmamıştım.
Bilenlere sordum; ‘aşk bu’ dediler!