Bir Eylül şafağı
Nefes nefese kaldığım
Yorgun düştüğüm sabahlardaydım
Uykusuzluk, boşlukta kalmışlık
Boş vermişlik sarmıştı etrafımı
Ve senden çok uzaklardaydım..
Diyalektik gölgelerde
Ontolojik sancılar doğuruyordum
Sana, bana ve dördümüze dair..
Bir Eylül şafağı
Tırnağım saplanmış
Kabuklu taze yaralarıma
Sessiz, kanamaktaydım
Acıyordum, çırpınıyordum içten içe
Fakat kimseye göstermiyordum
Bir sen biliyordun ahvalimi.
Bir sen yakınlardaydın..
Bir Eylül şafağı
Doğruyu yanlıştan
Hakikati yalandan ayıramadığım
Çetrefil olaylar örgüsü bir hayattaydım
İçim dışım ölüm kokuyordu
Bir yangın yerindeydim
Bir Eylül şafağı
Hülyalardaydım
Dağlardan, tepelerden
Yüzünü yükseltiyordum gökyüzüne
Reklam
Yok oluş acıları bir bulut gibi.
Daim tepemde gezen.
Beynim kızdıkça bulut büyür.
Yağdırdıkça beynim yanar.
Yanar iner bilinçaltına.
Sancıtır, içlerimde yollar tutar.
Kalpte durur.
Acı bir göldür orda.
Asıl korktuğum
Yok oluşun gelişi değil meğer
Göl kuruyunca orada durmaman korkusu.
Yok oluşun bir yerinde
Senle beraber olamama korkusu.
Dertler yürümeyi gece öğrenir
Konuktur haneye
Şafak vakti son bir sigara
Sonra yine sahneye
Bütün cevaplar cepte
Bakışlar, gülüşler, mimikler
Temizinden bir iyi insan
En kirli dert babasıdır.