Fikir ve ruh dünyamla eşleşen bir parça ile karşılaşınca buna sahip olasım geliyor. Sembollerde tecessüm etmiş bir söze sahip olmak da adeta hayvansal içgüdülerle bu söze iz bırakmak olarak şekilleniyor.
Acınası tarafı ise gerçek şahsiyetimi ele vermek istemediğim için çizemediğim satırlar. İstediğim satırı çizip söze sahip olurken bir başkasının şahsiyetime sahip olma ihtimaline kapı aralanmış gibi hissediyorum. Halbuki bu uygulamada ve diğer sosyal medya mecralarında görünür olma çabasıyla insanın kendini pazarladığı bir hisle ne çok çelişiyor bu?