Mahri Belliyeva
@MahriBelli
Öğrenen
Ankara
32 okur puanı
Ocak 2024 tarihinde katıldı
Zaten hayatımız zandan ibaret değil midir? Dünyada ne hakkında emin olabiliriz ki? Kendimizi sağlıklı zannederiz, bir gün senelerden beri müthiş bir illete tutulmuş olduğumuzu öğreniriz. Mutluyuz zannederiz, mutluluğumuzun rüya olduğunu, aldandığımızı öğreniriz. Geleceğimizi güvende zannederiz, o anda çöküp yok oluruz. Dostlarımızı sadık zannederiz... Velhasıl hep zan, sade zan... Zaten bütün insanlığın hayatı yalnızca zan üzerine kurulu değil midir? İnsanların asırlarca devam eden zanlarla neler çektiğini tarih bize ispat etmez mi?
Reklam
Bizim hepimizin içinde zübüklük olmasa, bizler de birer zübük olmasak, aramızdan böyle zübükler büyüyemezdi. Hepimizde birer parça olan zübüklük birleşip işte başımıza böyle zübükler çıkıyor. Oysa zübüklük bizde, bizim içimizde. Onları biz, kendi zübüklüğümüzden yaratıyoruz. Sonra, kendi zübüklüklerimizin bir tek Zübük’te birleştiğini görünce ona kızıyoruz.
Bu zübükler heryerde var, biz zübükler nerde varsak, onlar da orda...
Bizim ilk baştan yanılmamız şurdan oldu. Biz yurdun kalkınmasını, halkın aydınlanmasını, tek tek kişilerin özel çabalarıyla olabilir sanıyoruz. Büyük şehirlerde okuyup öğrenip, bu kasabalara geleceğiz de aklımızca buralarda olumlu işler göreceğiz. Ooh, nasıl aldanmışız, nasıl kandırmışlar bizi...
İbrahim Bey,
– Elle gelen düğün bayram kardeş, dedi, köylü kalkınacaksa, haydi hep birden... Ne demek, seni buraya atıp da arayıp sormasınlar, elin oğlu da Istanbul’unda, Ankara’sında yan gelsin...
Doktorlar anlamadı ama, ben hastayım. Hastalığımı biliyorum: Umutsuzluk, kırgınlık... Ruh çöküntüsü içinde gittikçe kendimden ayrılıp başka bir insan oluyorum. Bu umutsuzluk, ne yapmam gerekli olduğunu bilmememden geliyor. Ne başkaları için yaşayabiliyorum, ne kendim için... Başkaları için yaşayabilsem, kendim için de yaşamış olacağımı, mutlanacağımı biliyorum, ama nasıl?..
“Halk bilir, halk sezer” sözünde, dikkat et, halkı bir küçümseme, hiçe sayma, sevmeme var. Yalan, bir büyük yalan içinde uyuşmuşuz. Halk biçbişey bilmiyor, hiçbişey sezemiyor. Bilse, sezse, bunca yüzyıllardanberi, aldatılır, kandırılır mıydı? Nasıl bir uyuşturucu yalan bu... Gerçekten bu halkın bilip öğrenmesini istememişiz. İsteseydik, önce halkımızı bütün acı gerçekleriyle tanır, ondan sonra ne yapmamız gerektiğini düşünürdük. Kendi halkımızı olduğundan üstün saymak neden, Tanrı bir okur yazar bile olmayan insanlara iltimas mı yapmış?
Reklam