Yürekte başladı bir kere yangın
Söndürmeye hiçbir güç yetişmez
Öyle ki sarmış bütün mabedi
Katran tutmuş gönül çerçevesi
Anılar soluksuz kalmış
Karışmışlar küle dönen musaflara
Dört duvar arasında kalan yürek
Kalmış mı yıkılan çatının altında
Evsiz mi bırakılmış yine insan
Yüreği istememiş demek ki
Kendi bedeni dahi kabul görmemiş
Onun pas tutmuş nefesini
Ev dediğin ; gerçi
İnsanın huzur bulduğu yer denir ya hanii
Lakin
Huzur sana memleketse
Ve
Sen gurbet kadar uzaksan
Birçare bulunur mu
İki yanan düşen kıvrımlara
Cevap bulan varsa
Söylesin hadii
Bakıyorumda ,
Suskunluk çöktü sis gibi
Yorgunluk altında
Cevaplar kendimize saklandı