Bizden habersiz bir sürü iyilik olurken bizden habersiz olan kötülüklere saklanıp yaşıyorduk belki de hayatımızı. Odaklandığımız her şeyi düşündükçe çoğaltıyor, dünyamız yapıyorduk.
Yaşamak için ışığa ihtiyaç duyarken yaralarımızmızdan iyileşmek için karanlığa sığınmak istememiz ne büyük bir ironi ama aslında hayatın dengesi işte bu ironi değil miydi?