Bilirsiniz çocukken, ''Annen mi baban mı, kendini mi feda edersin x kişisini mi'' gibi sorularla sıkça karşılaşmışızdır. Bu absürt sorulara verdiğim yanıtları düşünüp nedenini sorgulardım. Acaba annem için kendimi feda etme düşüncem anneme kıyamadığım için miydi yoksa annemi kaybetmenin acısını göze alamayacak olduğum için miydi? Aslında ne söylersem söyleyeyim her şeyi kendi çıkarlarım doğrultusunda cevapladığımın farkındaydım. Acı çekmemek uğruna annemin çekeceği evlat acısını görmezden gelmiştim, üstüne fedakarlık yaptığımı düşünecek kadar ahmaklaşmıştım, oysa kendimi kendim için feda ediyordum. Yıllar sonra Mark Twain'in ''insanın kendi ruhunu memnun etme isteği'' hakkında söyledikleriyle karşılaştım ve düşündüklerimle örtüştüğünden ilgimi çekti, bu kitabı o bölüm için aldım. Meğer o bölüm bir bardak suyun içindeki bir damlaymış. Yazar, ''İnsan makine midir, özgür irade var mıdır, insan nitelikleri temel güdülerin sonucunda mı oluşmuştur, eylemler tebriği hak eder mi, zihin ve düşünce birbirinden bağımsız mıdır, zihin kontrol edilebilir mi, hayvanlarla insanların öğrenme biçimleri aynı olabilir mi?'' gibi sorulara elle tutulur argümanlarla cevap veriyor ve etkili bir beyin fırtınası yapmaya olanak sağlıyor. Tavsiye ediyorum.
Bir millet her türlü hükûmetle ya da dinle uyum sağlayabilir, zaman içinde kendini gereken koşullara uydurur; bu koşulları tercih eder ve uğruna vahşice savaşmayı göze alabilir. Yunanlar, Romalılar, İranlılar, Mısırlılar, Ruslar, Almanlar, Fransızlar, İngilizler, Türkler, İspanyollar, Japonlar, Çinliler, Amerikalılar, Hintliler; tek doğru dine ve tek akıllıca hükûmet sistemine sahip olduklarını düşünür, diğerlerinden nefret eder, ne kadar eşek olduklarının farkına varmazlar. Hepsi Tanrı'nın sevgili kulları olduklarına inanır, savaşta Tanrı'nın yanlarında olması için yakarır, düşmandan yana çıkınca şaşırır ama bahaneler bulup övmeye devam eder. Kısaca insan türünün hepsi daima memnundur, ısrarla memnundur, yıkılmaz bir biçimde memnundur, şükran duyar, gururludur.
Başka bir hakikat aramak benim için de mümkün değil. Ömrümün geri kalanını bu paha biçilemez mülkü yamamakla, boyamakla ve onun deliklerini tıkamakla geçirecek, düşüncemin aksi yönünde bir argüman ya da ona zarar verecek bir olgu yaklaştığında yüzümü öbür tarafa çevireceğim.
Arayıcı en nihayetinde bir hakikate ulaştığına ikna olursa artık arayışı bitmiştir; hayatının geri kalanını, mevcut hakikatin delik ve yarıklarını tıkayarak, devrilmesin diye onu destekleyerek, çökmesini önlemek için çer çöp arasında dolaşarak geçirir. Bu yüzden Presbiteryen hep Presbiteryen, Müslüman hep Müslüman, demokrat hep demokrat, monarşist hep monarşist olarak kalır. Hakikatin peşine düşmüş arayıcı Ay'ın lor peynirinden oluştuğu sonucuna varırsa hiçbir şey onu inancından vazgeçiremez çünkü o otomatik bir makineden başka bir şey değildir.