Emrah Yağan
@Malefiz35
Evlilik yüzüğü, direkt kalbe giden tek damar olan parmağımıza takılır.
Emrah Yağan isimli okura yanıt verildi
Emrah Yağan
Kitap alıntısı dediğiniz şeyler bir yorumdan ziyade yahut bir bakış açısı olmaktan öte direk bilgi verdiğini iddia eden alıntılar. Bu tür alıntılar paylaştığınız da doğruluğunu araştırmanızı tafsiye ederim. Hem bu sizin içinde daha faydalı olur hem paylaşımlarınızı okuyan okurlar için. Kendinizi lütfen eleştirilere kapatmayın size dair kasti bir maksadım yok. Bunu bilin lütfen.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Rüya, uykunun yüzde yirmilik bir bölümünü teşkil etmektedir.
Emrah Yağan
Dostum, bu ikinci gerçeklikle ilgili olmayan bilgi diye paylaşımların. Lütfen bilgiyi doğru ve romantikleştirmeden bilgi paylaşır mısın? Burası instegram ya da bir sosyal medya hesabı değil. Oralarda yeterince yapılıyor, buradan uzak tutun ya da uzak durun, lütfen
Evlilik yüzüğü, direkt kalbe giden tek damar olan parmağımıza takılır.
Emrah Yağan
Evlilik yüzüğü, kalbe giden tek damarın olduğu parmağa takılır” fikri, Antik Roma’dan gelen bir inançtır. O dönemde yüzük parmağından kalbe doğrudan giden özel bir damar olduğuna inanılıyordu (buna “vena amoris” yani aşk damarı denirdi).
Ama modern anatomiye göre:
Böyle özel, tek bir damar yok
Tüm parmaklardan gelen damarlar zaten kalbe dolaşım sistemi üzerinden gider
Yani yüzük parmağının kalple özel bir bağlantısı yok
Peki neden hâlâ o parmağa takılıyor?
Bu tamamen geleneksel ve sembolik:
Sol elin yüzük parmağı daha az kullanıldığı için yüzük daha az zarar görür
Yüzyıllardır süren bir kültürel alışkanlık
“Kalbe en yakın parmak” fikri romantik bir anlam katıyor.
Lütfen her şeye gerçekmiş gibi inanmayın.
İyi geceler1000Kitap
‘’Seni çok özledim.” Demek istiyorum cümlede en çok da çok kelimesi az kalıyor ,” sende beni çok özle “ demek istiyorum bu kezde çok kelimesi çok olur diye korkuyorum . Söyleyince çok oluyorum susuncada çok ölüyorum.
Emrah Yağan
Aşk, büyü değildi.
insanın, birbirinin karanlığına bakıp
kaçmamayı seçmesiydi.
Birlikte olduklarında bile bir boşluk kalırdı aralarında..
Dokunamayan bir parmak ucu kadar ince,
ama koparamayacak kadar gerçek..