Dünya kadınların rahatı için, göğüsleri ve kalçaları için sıkıntı vericidir. Binlerce el, milyonlarca ses halinde bize seslenir, el sallar, çekiştirir, dikkatimizi vermemizi ister. Kimi zaman ne yana dönsek ihtiyaç duyan, isteyen, arzulayan birileri olduğu izlenimine kapılırız. Dünyadakı insanların, konuların ve şeylerin bazıları çekici ve alımlıdır; bazıları talepkar ve kızgın olabilir;yine bazıları o kadar acıklı bir çarəsizlik içinde görünür ki, irademiz hilafına empatimiz sel olur akar, sütümüz karnımızdan aşağıya doğru iner. Ama ölüm kalım meselesi olmadıkça "pirinçten sutyen giymeye" zaman ayirin, zaman yaratın. Süt treninin peşinden koşmayı bırakın. Eve doğru dönme işini yapın.
Yıllarca Vahşi Kadın arketipinin mitsel hayatını taşıyan kadınlar sessizce ağladılar: "Neden bu kadar farklıyım? Neden böyle garip (ya da ilgisiz) bir aileye doğum?" Hayatlarının nerede fışkırmasını istedilerse, birileri hiçbir şey büyümüeyecek şekilde toprağı tuzlamak için oradaydı. Doğal arzularına gem vurmak için konan bütün yasaklar yüzünden işkence çektiler. Bilim insanı olanlara, anne olmaları söylendi, anne olmak isteyenlere tamamen kalıba uymalarının iyi olacağı söylendi. Bir şey icat etmek istediklerinde, pratik olmaları söylendi. Yaratmak istediklerinde, bir kadının ev işlerinin hiç bitmediği söylendi.