Muhakkak bir erkeği sevmem lazım geldiğine inanıyorum...Ama sahiden bir erkek...Hiçbir kuvvete dayanmadan beni sürükleyebilecek bir erkek...Bana hakim olmadan, beni tezlil etmeden beni sevecek ve yanımda yürüyecek bir erkek...
Ruhlarımız için en lüzumlu, en kıymetli olan şeyleri birbirimizde bulduktan sonra diğer teferruatı görmemezlikten gelmek, daha doğrusu büyük bir hakikat için küçük hakikatleri feda etmek, daha insanca ve daha insaflı olmaz mıydı?