"İnsanları öğrenmek, bilhassa insanların size ne yaptıklarını bilmek istiyorum"..dedim.
"Hayır, hayır!" diyordu. "İnsanlar bana hiçbir şey yapmadılar...Hiçbir şey...Hep ben...Hep ben..."
İnsanlara kendinden hiçbir şey bırakmak istemeyen ve yalnızlığını, ölüme giderken bile beraber alan bu adama karşı içimde nihayetsiz bir merhamet ve onun mukadderatına karşı nihayetsiz bir alaka uyandı.
"Yazık değil mi ? Size uzun zaman arkadaş olmuş bir defteri manasız yere yakmak doğru mu ?"
"Lüzumu yok!" dedi.
"Artık lüzumu yok!"
Herkesten sakladığı ruhunu ihtimal ki bu deftere dökmüştü ve şimdi onunla beraber gitmek istiyordu.